کسی در من تو را می خواهد کسی در من به این میله ها عادت نکرده کسی در من انگارمیل به پرواز دارد هنوز... کسی در من هست ک زنده است نفس می کشد... کسی در من می خواهد خودم باشد می خواهد امید باشد.... در شوک آمدن پاییزی بی هم قدم یخ زده پاهایم چشمهایم از نگا

در نفس گرم کلاغها هیچ شادی دیده نمی شود انگار سیاه پوش بدنیا آمده اند تا غمگین باشند

من اما کلاغ مادری دیدم که جرات دست زدن به بچه ی تازه پرواز یاد گرفته اش را نیافتم...

در کوچ دسته جمعیشان انگار همشان میخواهند جزئی از یک بال باشند که پرواز می کند

من در پروازشان آزادی را دیدم ، رهایی را دیدم و از این دیده ها فقط حسرت را یافتم...

حسرت یک پرواز دسته جمعی به سوی هدفی مشترک که همه مان جزئی از یک بال باشیم!

این روزها خیلی ها باید یاد بگیرند کلاغ باشند...

بعضی حرفها هست ک نه گفتنیست نه شنیدنی آنها میماند در دلت چقدر کلمات به قدر دلتنگی آدم کافی نیستند و چقدر باید آدم خودش نباشد... این شبها بیشتر از همیشه نیاز به نوشتن دارم و حرفهای نگفته... حرفهایی برای هیچکس و نه حتی برای خودم فقط برای اینکه بتوان فر